System stworzył zagrożenie. Nauczyciele mówią wprost: tak dalej być nie może

Dramatyczny list nauczycieli opublikowany na łamach Dziennika Gazety Prawnej nie jest emocjonalnym wybuchem ani próbą przerzucenia odpowiedzialności. Jest chłodną, choć pisaną pod presją strachu, diagnozą systemowej porażki państwa w obszarze bezpieczeństwa szkolnego.

Autorzy listu – nauczyciele edukacji wczesnoszkolnej, szkół podstawowych i oddziałów integracyjnych – mówią jasno: do pracy nie przychodzą już ze zmęczeniem czy wypaleniem, ale z realnym lękiem. Lękiem o dzieci i o własne bezpieczeństwo. I nie chodzi o jednostkowe incydenty, lecz o powtarzalny, przewidywalny schemat.

System dopuścił do sytuacji, w której w jednej klasie funkcjonują uczniowie skrajnie agresywni, impulsywni, nieprzewidywalni, czasem z głębokimi zaburzeniami rozwojowymi lub emocjonalnymi – oraz pozostali uczniowie, którym obiecano „bezpieczną szkołę”. Te dwie rzeczywistości są dziś brutalnie zderzane w jednej sali lekcyjnej.

To nie jest inkluzja.
To jest systemowy chaos.

Nauczyciele opisują dzieci przynoszące do szkoły ostre narzędzia, stosujące przemoc fizyczną i psychiczną, zastraszające rówieśników. Część z nich posiada opinie i orzeczenia, ale realne wsparcie często ogranicza się do fikcji kadrowej: jeden nauczyciel wspomagający przypisany do kilku uczniów o całkowicie różnych, często bardzo głębokich potrzebach. To rozwiązanie pozorne, które nie chroni nikogo.

Edukacja włączająca w obecnym kształcie została sprowadzona do ideologicznego hasła oderwanego od realiów. Owszem – ma sens w przypadku dzieci w normie intelektualnej, wymagających wsparcia funkcjonalnego. Nie ma jednak żadnego uzasadnienia pedagogicznego ani etycznego w sytuacji, gdy w jednej klasie kumuluje się wiele głębokich, wzajemnie sprzecznych trudności, w tym zachowania agresywne stanowiące realne zagrożenie.

W takich warunkach przegrywają wszyscy:
– dzieci bez specjalnych potrzeb nie mają warunków do nauki,
– dzieci z poważnymi zaburzeniami nie otrzymują właściwej, intensywnej pomocy,
– nauczyciel zamiast uczyć, nieustannie „gasi pożary”.

Najpoważniejszym błędem systemowym jest jednak unikanie oczywistego wniosku: nie każde dziecko powinno funkcjonować w systemie powszechnym. To nie jest wykluczenie. To jest odpowiedzialność. Dla części uczniów jedynym realnie bezpiecznym i rozwojowo właściwym rozwiązaniem są wyspecjalizowane placówki, wyposażone w kadrę, narzędzia i warunki, których szkoła ogólnodostępna po prostu nie ma.

Po każdej szkolnej tragedii pada to samo pytanie: „Gdzie była szkoła?”.
Odpowiedź jest niewygodna, ale jednoznaczna: szkoła była dokładnie tam, gdzie postawił ją system – bez decyzyjności, bez realnego wsparcia, za to z pełną odpowiedzialnością.

Nauczyciele w swoim liście pytają: ile tragedii jeszcze musi się wydarzyć, by bezpieczeństwo większości dzieci zostało uznane za wartość nadrzędną? By brak współpracy rodziców miał konsekwencje? By specjaliści w szkołach mieli realny wpływ na decyzje? By możliwa była zmiana szkoły lub skierowanie ucznia do innej formy kształcenia, jeśli stwarza on realne zagrożenie?

To głos ludzi z realnego frontu.
—-
Agnieszka Maj, Nauczyciele napisali dramatyczny list. „To głos ludzi z realnego frontu”, Dziennik Gazeta Prawna
https://edukacja.dziennik.pl/…/10610707,nauczyciele… 

MEN proponuje zmianę podstawy programowej. „Solidarność” ocenia projekt negatywnie.

 Krajowy Sekretariat Nauki i Oświaty NSZZ „Solidarność” negatywnie opiniuje projekt rozporządzenia MEN dotyczący podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w szkole podstawowej. Związek wskazuje, że dokument nie jest „korektą treści”, lecz w praktyce wprowadza nową koncepcję funkcjonowania szkoły – bez zmian ustawowych i bez zabezpieczenia warunków wdrożenia.

Najważniejsze zarzuty KSNiO:
 Przekroczenie delegacji ustawowej – projekt ma wykraczać poza cele i treści kształcenia, wchodząc w normowanie organizacji pracy szkoły i relacji nauczyciel–uczeń.
 Ryzyko niekonstytucyjności – w ocenie związku rozporządzenie zaczyna „uzupełniać” ustawę, zamiast ją wykonywać (spór o granice art. 92 ust. 1 Konstytucji).
 Rozszerzenie roli nauczyciela na obszary quasi-psychologiczne – wpisywanie do podstawy „dobrostanu”, odporności psychicznej, samoregulacji, tożsamości i kompetencji emocjonalnych bez standardów kwalifikacji, procedur i wsparcia specjalistów.
 Przerzucanie odpowiedzialności za zdrowie psychiczne na szkołę – zamiast wzmocnienia systemu pomocy psychologiczno-pedagogicznej etatami i jasnym podziałem kompetencji.
 Wzrost ryzyk prawnych i konfliktów – możliwość skarg/roszczeń rodziców oraz odpowiedzialności nauczycieli za działania poza ich ustawowymi kompetencjami.
 Organizacyjna fikcja bez zasobów – praca projektowa, aktywizacja społeczna i rozbudowane oddziaływania wychowawczo-rozwojowe przy braku finansowania, kadr, infrastruktury i czasu.
 Nasilenie biurokracji i „niewidocznej pracy” – więcej monitorowania i dokumentowania, co może pogłębiać przeciążenie, wypalenie i odpływ z zawodu.
 Standardy metodyczne jako narzędzie rozliczania – krytyka m.in. „mastery learning”, „minimalnego poziomu osiągnięć” i stałego monitorowania bez realnych warunków do indywidualizacji.
 W przedszkolu: mieszanie programu z organizacją – zapisy roszczeniowe i organizacyjne, które mogą stać się podstawą do formalnego rozliczania nauczycieli niezależnie od warunków, plus niespójności dot. kompetencji cyfrowych.
 Błyskawiczne konsultacje – 7 dni jako termin, który miał uniemożliwić rzetelną analizę skutków regulacji.

 Postulat KSNiO: wycofanie projektu w całości, realne konsultacje i – jeśli zmiany mają być tak głębokie – prace na poziomie ustawowym, w powiązaniu z Kartą Nauczyciela, PPP i finansowaniem oświaty.

 #edukacja #MEN #podstawaprogramowa #nauczyciele #Solidarność #prawooświatowe #konsultacje

Pełny tekst opinii: https://oswiata-solidarnosc.pl/…/KSOiW_13w_2025-MEN…

Instytut Fizyki PAN poszukuje pracownika naukowego – wynagrodzenie: 4806 zł brutto.

Z treści oficjalnego ogłoszenia:

 wymagania: doktorat z fizyki oraz udokumentowane kompetencje operatora transmisyjnego mikroskopu elektronowego
 wynagrodzenie zasadnicze: 4806 zł brutto (płaca minimalna)
 stanowisko: asystent

To nie jest żart ani fake news. To realne ogłoszenie jednej z najważniejszych instytucji naukowych w Polsce.

Mówimy o osobie z najwyższymi kwalifikacjami naukowymi, posiadającej wysoko specjalistyczne kompetencje aparaturowe, której oferuje się wynagrodzenie na poziomie ustawowego minimum.

Tak wygląda dziś finansowanie nauki w praktyce.
Tak wygląda „docenianie” pracy naukowców.
Tak buduje się konkurencyjność polskiej nauki.

Potem dziwimy się, że młodzi naukowcy wyjeżdżają, a w instytutach brakuje specjalistów.

 Źródło: oficjalne ogłoszenie IF PAN https://www.ifpan.edu.pl/…/2026-01-12_Asystent_002-2026…

Dzieci z orzeczeniem są wyzwaniem dla polskiej szkoły. „Słyszę, że syn psuje lekcje całej klasie”.

W tekście Justyny Smolińskiej wraca temat, który w szkolnych korytarzach i rodzicielskich grupach potrafi wywołać prawdziwą burzę: nauczanie włączające w praktyce.

W dyskusjach o dzieciach z orzeczeniami w szkołach coraz częściej pojawiają się skrajne emocje. Z jednej strony podkreślane jest równe prawo do edukacji i sens nauczania włączającego. Z drugiej – wskazywane są konkretne koszty organizacyjne i społeczne: zakłócanie lekcji, trudności z regulacją emocji, zachowania agresywne oraz poczucie niesprawiedliwości wśród rodziców pozostałych uczniów.

Opisywany bywa scenariusz znany wielu szkołom: w klasie uczy się dziecko z orzeczeniem, które regularnie dezorganizuje zajęcia. W momentach kryzysowych konieczne staje się wyprowadzanie go z sali, czasem z udziałem nauczyciela wspomagającego. Rodzice zgłaszają problem na zebraniach, jednak słyszą powtarzaną odpowiedź: dziecko ma prawo uczęszczać do szkoły ogólnodostępnej. W efekcie narasta napięcie, pojawiają się odejścia uczniów z klasy, a kolejne rodziny rozważają zmianę szkoły.

W tej sytuacji często pojawia się głos nauczycieli, zwracający uwagę, że nauczanie włączające jest rozwiązaniem potrzebnym, ale nie w przypadku każdego dziecka posiadającego orzeczenie. Wskazuje się, że część uczniów wymaga środowiska bardziej specjalistycznego i intensywniejszego wsparcia. Podnoszone są również braki kadrowe, organizacyjne i finansowe, które sprawiają, że szkoła nie zawsze jest w stanie zapewnić pomoc adekwatną do potrzeb dziecka – przy jednoczesnym utrzymaniu bezpiecznych i stabilnych warunków pracy całej klasy.

Równocześnie podnoszony jest argument, że skupienie się wyłącznie na „problematycznym dziecku” prowadzi donikąd. Podkreśla się, że trudne zachowania występują także u dzieci bez orzeczeń, a samo orzeczenie nie powinno stawać się etykietą. W takich rozmowach padają pytania: czy szkoła wykorzystuje wszystkie dostępne narzędzia? Czy wsparcie specjalistów jest realne, czy tylko formalne? Czy podejmowana jest praca nad strategiami reagowania, planem wsparcia, współpracą z rodzicami i poradnią?

Najbardziej poruszający bywa wątek rodziców dzieci z orzeczeniami. Wskazuje się, że integracja nie zawsze jest „wyborem” – bywa jedyną możliwą drogą. Nie każde dziecko zostanie przyjęte do szkoły specjalnej, a odcięcie od rówieśników utrudnia nabywanie kompetencji społecznych. Pojawia się też ważne zastrzeżenie: nikt nie wybiera trudności swojego dziecka, a rozmowy o przenoszeniu „gdzie indziej” często uderzają w poczucie godności i bezpieczeństwa rodzin.

W centrum pozostają dzieci – zarówno te z orzeczeniami, jak i te bez nich. Po jednej stronie jest potrzeba wsparcia i zrozumienia, po drugiej prawo do spokojnej nauki i poczucia bezpieczeństwa. Problem rzadko bywa „winą dziecka”; częściej ujawnia granice wydolności szkoły i braki systemowe.

Pytanie, które powinno wybrzmieć najmocniej, dotyczy nie tego, „czyje prawa są ważniejsze”, lecz tego, jakie rozwiązania organizacyjne i finansowe mogą sprawić, by nauczanie włączające nie oznaczało przeciążenia nauczycieli, chaosu w klasie i narastającego konfliktu między rodzicami.
———
Źródło: https://mamadu.pl/205528,dzieci-z-orzeczeniem-sa… 

Od tej daty każda Organizacja Związkowa (Komisja Zakładowa / Międzyzakładowa) musi być gotowa do odbierania faktur kosztowych wyłącznie przez KSeF (np. energia, telefon, internet, czynsz, usługi, zakupy biurowe).

To ważne: dostawcy mogą przestać wysyłać faktury papierowe oraz PDF e-mailem — dokument będzie „czekał” w systemie.

Co to jest KSeF?
KSeF to system Ministerstwa Finansów, w którym faktury mają postać ustrukturyzowaną (cyfrową) i są udostępniane tylko przez portal KSeF. Plus: archiwum 10 lat, bez drukowania i bez szukania po skrzynkach e-mail.

Co powinna zrobić Komisja? (4 kroki)

 1. Wyznaczyć jedną osobę odpowiedzialną
logowanie → odbiór faktur → przekazanie do płatności/księgowości

 2. Podjąć uchwałę Komisji
wdrożenie KSeF + wskazanie osoby + upoważnienie do formalności (ZAW-FA)

 3. Złożyć ZAW-FA (papierowo)
jeśli Organizacja nie ma własnego Profilu Zaufanego, zgłoszenie składa się w US (osobiście lub listem poleconym)

 4. Sprawdzić oprogramowanie księgowe
czy obsługuje KSeF (można też korzystać z narzędzi MF)

Najczęstsze pytanie

Czy trzeba kupować drogi podpis elektroniczny?
 Nie. Zwykle wystarczy ZAW-FA i Profil Zaufany / e-Dowód / bankowość elektroniczna osoby upoważnionej.

Pomoc:
 ksef.podatki.gov.pl
 Infolinia KSeF: 22 330 03 30
 Urząd Skarbowy (można umówić wizytę)

Nie odkładajmy tego na ostatnią chwilę. Wcześniejsze przygotowanie = spokój z płatnościami i dokumentami w 2026 r.
——–
Pełna instrukcja wdrożenia KSeF: https://www.solidarnosc.org.pl/…/ksef-wazna…/… 

Ministerstwo Edukacji Narodowej zaplanowało 3-procentowy wzrost wynagrodzeń nauczycieli w 2026 r. Przy prognozowanej przez NBP inflacji na poziomie 2,9% oznacza to jedno: brak realnej podwyżki, a co najwyżej symboliczną rekompensatę inflacyjną. W praktyce – pensje pozostają na tym samym poziomie siły nabywczej.

Minister Barbara Nowacka, pytana o te plany na antenie Polsat News, uspokaja środowisko nauczycielskie. Przypomina, że w 2025 r. było podobnie – 5% podwyżki zaplanowano na poziomie inflacji, która ostatecznie okazała się niższa. Zapewnia, że inflacja jest dziś stabilna, a w razie kryzysu deklaruje rozmowy z ministrem finansów, podkreślając, że „nauczyciele są dla nas priorytetem”. Zapowiada również, że do 2027 r. wynagrodzenia nauczycieli mają zostać powiązane ze wskaźnikami gospodarczymi, w sposób „stabilny” i „sprawiedliwy społecznie”.

Trudno jednak w te deklaracje uwierzyć, gdy planowany deficyt budżetowy ma wynieść aż 271,7 mld zł. Przy takiej kondycji finansów publicznych zapowiedzi systemowego i korzystnego dla nauczycieli rozwiązania brzmią mało wiarygodnie.

Tymczasem – mimo weta Prezydenta Karola Nawrockiego – właśnie na 2026 r. zapowiadane jest wdrażanie „Reformy 26. Kompasu Jutra”.
Nowe podstawy programowe, zmiany organizacyjne, dodatkowe zadania i większa odpowiedzialność. Głównymi wykonawcami reformy będą nauczyciele – nie urzędnicy, nie autorzy prezentacji, ale osoby codziennie pracujące w klasach z uczniami.

Przy podwyżce ograniczonej do poziomu inflacji oznacza to jedno:
Obowiązków dla nauczycieli będzie więcej, a podwyżka wynagrodzenia pozostanie na poziomie 0%
—–
Źródło: Barbara Nowacka w „Gościu Wydarzeń”, Polsat News, 23.12.2025 

Bez zapłaty. Z pełną odpowiedzialnością.

Od 1 kwietnia 2026 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje wprowadzenie tzw. oceny funkcjonalnej ucznia. Oficjalnie – jako narzędzia wsparcia. W praktyce – jako rozległego, czasochłonnego obowiązku przerzuconego na nauczycieli, bez zwiększenia etatów, bez dodatków finansowych i bez realnego zaplecza specjalistycznego.

Ocena funkcjonalna ma obejmować analizę funkcjonowania ucznia nie tylko w nauce, ale także społecznie i emocjonalnie. Oznacza to dziesiątki, a przy większych szkołach setki godzin dodatkowej pracy, wykonywanej poza pensum. Jednocześnie system nadal nie zapewnia powszechnego dostępu do psychologów, terapeutów czy psychiatrów dziecięcych.

W artykule pokazano jasno:
– na czym dokładnie polega nowy obowiązek,
– dlaczego nauczyciele mówią wprost o pracy bez wynagrodzenia,
– jakie ryzyka MEN przerzuca na szkoły i poszczególnych nauczycieli.

 Artykuł pokazuje, jak wygląda różnica między ministerialnymi deklaracjami a szkolną rzeczywistością i dlaczego nowy „instrument wsparcia” budzi tak duży sprzeciw.
——
https://edukacja.dziennik.pl/…/10622987,men-doklada…

I tak. I nie.

Z jednej strony – w resorcie trwają analizy. Oficjalnie mówi się o „uporządkowaniu czasu pracy”, ale w praktyce chodzi o jedno: jak podnieść pensum, żeby budżet się nie zawalił.

Dziś teoretycznie mamy 18 godzin przy tablicy. W praktyce? Coraz więcej nauczycieli ma 30, 40, a nawet więcej godzin tygodniowo, bo system łata braki kadrowe zastępstwami i nadgodzinami.

Samorządy mówią wprost: bez ruszenia pensum ten system się nie domknie. Godzina ponadwymiarowa jest tańsza niż etat, więc dyrektorom „opłaca się” dociążać tych, którzy jeszcze zostali w zawodzie.

MEN doskonale wie, że to temat politycznie wybuchowy. Pensum to jedno z najważniejszych osiągnięć związków i jedna z najbardziej niezmiennych liczb w polskiej szkole. Każda próba zmiany będzie odebrana jak atak na nauczycieli i jakość edukacji.

I tu wchodzi polityka.

Po lutowym wyroku Sądu Najwyższego z 2025 r. każda godzina ponad pensum to już formalnie nadgodzina, za którą trzeba zapłacić. A to oznacza dla państwa i samorządów gigantyczne koszty.

W kuluarach rządu mówi się wprost: powiązanie nauczycielskich płac ze średnią krajową wywróciłoby budżet. Podwyższenie pensum byłoby więc najprostszą metodą „ratowania systemu”.

Ale nikt nie chce być tym, kto to ogłosi.

Jak przyznaje związkowiec uczestniczący w rozmowach z MEN:

„Przed wyborami nikt tego nie ruszy. To byłoby polityczne samobójstwo.”

I to właśnie dlatego odpowiedź brzmi:

 Tak, MEN chce zwiększyć pensum.
 Nie, przed wyborami nikt się na to nie odważy.
———
Źródło: https://www.wprost.pl/…/swiete-prawo-nauczycieli… 

To nie żart. To rzeczywistość polskiej oświaty.

Od lat nauczyciele dokładają do pracy z własnych pensji: papier, tusz, drukarki, książki, pomoce dydaktyczne, programy, subskrypcje, a często nawet własny sprzęt. Z pozoru drobiazgi. W skali roku – setki albo tysiące złotych.

Najgorsze nie są jednak pieniądze.
Najgorsze jest to, że gdy korzystasz z tego, co powinno być zapewnione przez szkołę, masz poczucie winy. Jakbyś robiła coś nie w porządku.

Przez lata słyszeliśmy:
– „to dla uczniów”,
– „nie ma środków”,
– „dobry nauczyciel sobie poradzi”.

Nie.
To nie poświęcenie. To systemowa patologia.

Materiały, sprzęt i szkolenia to obowiązek pracodawcy, nie nauczyciela. Edukacja publiczna nie może opierać się na prywatnych portfelach pedagogów.

Czas przestać normalizować dokładanie do szkoły.
Nie dokładajmy już ani złotówki.
Nie ze złośliwości – z szacunku do siebie i do zawodu.
———-
Źródło: https://strefaedukacji.pl/czulam-sie-jak…/ar/c5p2-27284505